U-waarde-calculator — bereken de U-waarde van je wand

Elke laag krijgt een warmteweerstand R = d/λ, waarbij d de dikte in meters is en λ de warmtegeleidingscoëfficiënt van het materiaal in W/mK. Een luchtspouw telt als een vaste weerstand van circa 0,18 m²K/W, ongeacht de dikte. Bij de som van de lagen tel je de overgangsweerstanden op: Rsi = 0,13 aan de binnenzijde en Rse = 0,04 aan de buitenzijde. De U-waarde is dan 1 gedeeld door de totale weerstand: U = 1/Rtot.

Voorbeeld: 22 mm houten gevelbekleding + 195 mm minerale wol + 13 mm gipsplaat geeft Rtot = 0,13 + 0,16 + 5,27 + 0,05 + 0,04 ≈ 5,65 m²K/W, dus U ≈ 0,18 W/m²K — vóór enige correctie voor stijlen. Dat komt overeen met een Rc-waarde (de warmteweerstand van de constructie, zonder overgangsweerstanden) van zo’n 5,5 m²K/W — de grootheid waarmee de Nederlandse regelgeving rekent.

De berekening hierboven gaat uit van een homogene doorsnede dwars door de isolatie. In een echte houtskeletwand wordt de isolatie onderbroken door stijlen met bijna vier keer zo veel warmtegeleiding, en de praktische lambdawaarde in de gebouwde constructie is vaak iets slechter dan het productblad. Als grove regel verhoogt een normaal houtaandeel de U-waarde met 10–25%. Toetsbare energieberekeningen gebruiken daarom gecorrigeerde methoden — zoals ISO 6946 — die rekening houden met stijlen, koudebruggen en geventileerde luchtspouwen.

Om de stijlcorrectie te beperken, bouw je met gekruiste regelwerklagen (bijvoorbeeld een horizontale installatielat binnen de hoofdstijlen) of voeg je een doorlopende isolatielaag toe buiten het frame. Als referentie: nieuwbouwdoelen in koudere klimaten liggen rond 0,18 W/m²K voor wanden, 0,13 voor daken en 0,15 voor vloeren — in Nederland stelt de regelgeving voor nieuwbouw minimale Rc-waarden per bouwdeel — en bij renovatie vertaalt elke verlaging van de U-waarde zich rechtstreeks in de warmtevraag.